«Апосталы» Эрнэста Рэнана — гэта гістарычнае даследаванне, напісанае ў канцы XIX стагоддзя. Яно з’яўляецца другой кнігай шырэйшай працы Рэнана «Гісторыя вытокаў хрысціянства» і прысвечана перыяду ад смерці Ісуса да першых місіянерскіх падарожжаў святога Паўла. У творы разглядаюцца фарміраванне і ўплыў ранняй хрысціянскай царквы, а таксама значная роля, якую апосталы адыгралі ў гэты пераломны перыяд гісторыі рэлігіі. У пачатку «Апосталаў» ствараецца аснова для аповеду пра падзеі пасля смерці Ісуса Хрыста, пачынаючы з 4 красавіка 33 года н. э. Рэнан апісвае, як апосталы, натхнёныя вучэннем і нібыта ўваскрасеннем Ісуса, пачынаюць арганізоўвацца і распаўсюджваць свае перакананні, нягледзячы на цяжкасці і перашкоды. Ён падкрэслівае важнасць досведу апосталаў у Іерусаліме, іх веры, якая ўзмацнялася, ва ўваскрасенне і першыя крокі, зробленыя імі дзеля стварэння першай хрысціянскай супольнасці. Гэты перыяд дзейнасці паказвае, як ранняя царква вызначала сваю асобнасць у адносінах да юдаізму, і намякае на вырашальныя місіянерскія падарожжы, якія адбудуцца пад кіраўніцтвам Паўла.