„Życie apostołów” Ernsta Renana to dzieło historyczne napisane na końcu XIX wieku. Praca ta zajmuje się okresem formowania chrześcijaństwa po śmierci Jezusa, skupiając się na działaniach i wydarzeniach związanych z pierwszymi apostołami oraz rozwojem chrześcijańskiej religii. Celem tekstu jest przedstawienie analitycznego spojrzenia na to, w jaki sposób nauki i wpływ Jezusa przyjęły formę dzięki jego uczniom w latach po jego zmartwychwstaniu, z szczególnym uwzględnieniem wkładu postaci takich jak św. Paweł. Na początku „Życia apostołów” opisuje się kontekst wydarzeń po krucyfikacji Jezusa, podkreślając początkowy rozpacz jego uczniów. Tekst pokazuje ich starania, by zrozumieć konsekwencje śmierci Jezusa, oraz proces powstania w nich wiary w jego zmartwychwstanie, która stała się kluczowym elementem ich wiary. Renan formułuje myśl, że choć na początku uczniowie byli przepełnieni smutkiem, to ich miłość i oddanie Jezusowi otworzyły im drogę do nowej wiary w to, że on żyje dalej. To wprowadzenie przygotowuje grunt dla rozważania dynamik, które miały wpływ na rozwoj chrześcijaństwa w jego początkowych fazach, oraz roli apostołów w rozpowszechnianiu jego nauki.