‘De honderd beste lyrische gedichten van de Spaanse taal’ van Menéndez y Pelayo is een verzameling lyrische gedichten die in de vroege 20ste eeuw werd samengesteld. De antologie bevat honderd gedichten die zijn gekozen uit de rijke geschiedenis van de Spaanse literatuur, zowel uit de oudheid als uit de moderne tijd – met opzet worden contemporaine werken van auteurs niet meegenomen. Het doel van deze verzameling is om de gewaardeerde dichters uit de Gouden Eeuw van de Spaanse poezie te vieren, terwijl ook toegankelijke composities worden gepresenteerd die de ontwikkeling van lyrische vormen in de Spaanse literatuurgeschiedenis weergeven. In het voorwoord wordt besproken hoe moeilijk het is om een zo gevarieerde selectie gedichten te samenstellen, en men erkent dat de keuze voor bepaalde werken altijd subjectief is. Menéndez y Pelayo benadrukt ook de belangrijkheid om de integriteit van de teksten te bewaren; zij hebben voorkeur gegeven aan gedichten uit de 15e eeuw en later, terwijl ze ook de poëtische schatten uit de 16e en vroege 17e eeuw benadrukken. De eerste gedichten die worden gepresenteerd, zijn rijk aan historische betekenis en behandelen thema’s als liefde, verlies en natuur; ze nodigen de lezer uit om een reis te maken door de expressieve diepte en schoonheid van de Spaanse lyrische poezie.