Menéndes i Pelayo tomonidan tuzilgan «Las cien mejores poesías (líricas) de la lengua castellana» XX asr boshlarida jamlangan lirik she’rlar to‘plamidir. Ushbu antologiyada qadimgi va zamonaviy ispan adabiyotining boy xazinasidan tanlab olingan yuzta she’r jamlangan bo‘lib, zamondosh mualliflarning asarlari ataylab kiritilmagan. To‘plamning asosiy e’tibori ispan she’riyatining Oltin davriga mansub e’tiborli shoirlarni ulug‘lashga qaratilgan, shu bilan birga ispan adabiyoti tarixi davomida lirik shakllarning rivojini aks ettiruvchi, o‘qishga qulay asarlar ham taqdim etilgan. Antologiya boshida bunday rang-barang asarlarni saralashdagi qiyinchiliklar muhokama qilingan so‘zboshi berilgan; unda muallif she’rlarni tanlashga xos bo‘lgan subyektivlikni tan oladi. Menéndes i Pelayo matnlarning yaxlitligini saqlash muhimligini ta’kidlaydi va XV asrdan keyingi asarlarni kiritishni ma’qul ko‘radi, shu bilan birga XVI asr hamda XVII asr boshlaridagi she’riy durdonalarni alohida ajratib ko‘rsatadi. Dastlab kiritilgan she’rlar tarixiy jihatdan katta ahamiyatga ega bo‘lib, muhabbat, ayriliq va tabiat mavzulariga murojaat qiladi hamda o‘quvchilarni ispan lirik she’riyatining ifodaviy teranligi va go‘zalligi bo‘ylab sayohatga chorlaydi.