„Sto najlepszych wierszy lirycznych w języku hiszpańskim” autorstwa Menéndesa y Pelayo to zbiórka poezji lirycznej skompilowana na początku XX wieku. Antologia zawiera sto wybranych wierszy z bogatej historii hiszpańskiej literatury, starożytniej i współczesnej; intencjonalnie wykluczono utwory autorów współczesnych. Głównym celem zbioru jest upowszechnienie dzieł cenionych poetów z Okresu złotej hiszpańskiej poezji, a także zaprezentowanie tekstów łatwo dostępnych dla czytelnika, które odzwierczają ewolucję form lirycznych w historii literatury hiszpańskiej. Na początku antologii znajduje się przedmowa, w której autor rozważa trudności związane z wyborem tak różnorodnych utworów i przyznaje, że proces selekcji jest podległy subiektywności. Menéndez y Pelayo podkreśla ważność zachowania autentyczności tekstów; do zbioru włączono kompozycje z XV wieku w górę, a szczególną uwagę poświęcono wierszom z XVI i pierwszych lat XVII stulecia. Wybrane utwory charakteryzują się wielkim znaczeniem historycznym; dotykają tematów miłości, straty i natury, zapraszając czytelnika na podróż przez bogactwo wyrazu i piękno hiszpańskiej poezji lirycznej.