„Cabos sueltos: Literatura y lingüística” autorstwa Julio Cejadora y Frauca to naukowe dzieło napisane na początku XX wieku. Książka szeroko eksploruje tematy związane z lingwistyką i filologią, szczególnie językiem hiszpańskim, poprzez serię esejów, które mają za cel połączyć współczesną naukę lingwistyczną z tradycyjnym badaniem literatury. Cejador y Frauca skupia się zarówno na ewolucji języka hiszpańskiego, jak i na wrodzonych cechach jego literatury. Na początku swojego dzieła autor wyjaśnia cel, którym jest rozjaśnienie pojęć związanych z lingwistyką i filologią, które w hiszpańskim kontekście często są niesłusznie interpretowane lub łączone ze sobą. Podkreśla, że lingwistyka dość długo była niedoceniana, i wyraża chęć to zmienić, kontrastując ją z zależnością hiszpańskiej literatury od wpływu łaciny i klasycznych tradycji. Taki ton wstępu przygotowuje grunt do dalszej dyskusji o różnych aspektach języka hiszpańskiego i jego literackich tradycji, która rozpocznie się w kolejnych rozdziałach.