‘Old Calabria’ van Norman Douglas is een reisverslag uit het begin van de twintigste eeuw, waarin de culturele en historische landschappen van de regio Calabrië in Zuid-Italië worden verkend. Het verhaal biedt een rijk weefsel van observaties en verweeft persoonlijke overpeinzingen met historische anekdotes, terwijl de auteur door stadjes slentert die doordrenkt zijn van antieke ruïnes, folklore en de overblijfselen van vroegere beschavingen. Het boek onthult Douglas’ genegenheid voor de streek en haar unieke karakter en laat het complexe weefsel zien van invloeden uit verschillende culturen, zoals de Saracenen en de Normandiërs. Aan het begin van ‘Old Calabria’ beschrijft Douglas de stad Lucera, waarbij hij wijst op de mengeling van charme en verwaarlozing. Hij brengt het unieke karakter van de stad over door haar architectuur, openbare ruimtes en de manieren van de plaatselijke bevolking te beschrijven. Tijdens zijn verkenning maakt hij kennis met de kasteelbewaarder, die kleurrijke maar twijfelachtige historische verhalen vertelt, een weerspiegeling van de vermenging van legende en feit die kenmerkend is voor de streek. Terwijl Douglas het landschap observeert en nadenkt over de historische betekenis van figuren als Frederik II, schetst hij een verfijnd portret van een land dat rijk is aan zowel schoonheid als een bewogen verleden, waarmee hij de basis legt voor diepere inzichten in de aantrekkingskracht van Calabrië naarmate het verhaal vordert.