‘El método objetivo’ van Ramón Turró is een filosofisch tratado dat werd geschreven in de vroege 20ste eeuw. Het boek gaat dieper in op de relatie tussen psychologische fenomenen en hun fysiologische onderbouw, en benadrukt de noodzaak om deze twee gebieden te begrijpen door objectieve methoden te gebruiken. Turró is kritisch ten aanzien van puur introspectieve benaderingen van de psychologie en pleit voor een meer integreerde visie die de belangrijkheid van empirische bewijzen erkent bij het begrijpen van mentale processen. In het begin van het boek wordt een discussie gevoerd over de voordelen en beperkingen van introspectieve psychologie. Turró bekritiseert de veel voorkomende praktijken van psychologen die uitsluitend afhankelijk zijn van observaties van de werking van het brein, zonder rekening te houden met de onderliggende fysiologische condities die deze processen veroorzaken. Hij putt zich uit uit verschillende filosofische en wetenschappelijke perspectieven en gebruikt de ideeën van figuren als W. James en H. Ebbinghaus om de noodzaak aan te tonen om causale verbanden tussen psychologische en fysiologische toestanden vast te stellen. Door deze onderzoeking legt hij de basis voor een bredere begrijping van de mentale processen die het menselijke ervaren bepalen.