Ramón Turró tarafından yazılan “El método objetivo”, 20. yüzyılın başlarında kaleme alınmış bir felsefi eserdir. Kitap, psikolojik olgular ile bunların fizyolojik temelleri arasındaki ilişkiye derinlemesine iniyor ve bu alanlar arasındaki etkileşimin objektif yöntemlerle anlaşılmasının gerekliliğini vurguluyor. Turró, psikolojiye yönelik tamamen içe dönük yaklaşımlara karşı çıkarak, zihinsel süreçleri anlamada ampirik kanıtların önemini kabul eden daha bütüncül bir görüşün savunuculuğunu yapıyor. Kitabın başlangıcında, içe dönük psikolojinin avantajları ve sınırlılıkları üzerine bir tartışma yer alıyor. Turró, yalnızca zihnin işleyişinin gözlemlerine dayanarak hareket eden psikologların yaygın uygulamalarını eleştiriyor ve W. James, H. Ebbinghaus gibi isimlerin fikirlerinden yararlanarak psikolojik ve fizyolojik durumlar arasında nedensel ilişkiler kurmanın gerekliliğini vurguluyor. Bu inceleme yoluyla, insan deneyimini tanımlayan zihinsel süreçlerin daha kapsamlı bir şekilde anlaşılmasının önünü açmaktadır.