„Zapiski z Europy: Włochy, tom 2 z dwóch” Jamesa Fenimora Coopera to podróżniczy tekst napisany na początku XIX wieku. Prezentuje spojrzenia amerykańskiego podróżnika podczas jego wędrówki po południowych Włoszech i Rzymie; łączy piękne opisy krajobrazu z informacjami o starożytnościach, lokalnym życiu oraz politycznych aspektach. Uwagę autor skupia na trasach nadmorskich, ruinach świątyń, muzeach i widokach na miasta, wszystko to przedstawione z perspektywy amerykańskiego oka, często refleksyjnego i porównawczego. Opowieść rozpoczyna się od Sorrento – narrator przepływa łodzią dnem stromej doliny Scaricatòjo do Amalfi, potem dalej przez Zatokę Salerno do Eboli i na równinę, gdzie panuje malarija, a w drodze do Paestum jego uwagę przyciąga gigantyczny Tempel Neptuna. Autor kontrastuje pustkowia, stadtafliki byków oraz historie morderstw na drogach z wielkością tych ruin; potem wraca przez Salerno, górskimi szlakami do Pompej i Castel-a-Mare, gdzie okres wojny skłania go do ostrej krytyki amerykańskiej polityki komercyjnej. Po trudnym podróży powraca do Neapolu, gdzie cieszy się ulicznymi teatrami, miękkością jesiennego nieba oraz skarbami muzeów; z zainteresowaniem ogląda papirusy z Herculaneum i rozmyśla nad artefaktami, smakami oraz projektowaniem amerykańskich monet. Trasa do Rzymu prowadzi przez wielki akwedukt i pałac w Casertie, Capua, ocalały odcinek Appian Way, Gaetę i Terracinę, a także Pontyńskie bagna (z komedią fałszowego alarmu o bandytach). Pierwszy dłuższy widok na rzymską równinę otwiera się przed nim w momencie przekraczania Koloseum i Forum, a potem następuje imponujące spotkanie z ogromem Bazyliki Świętego Piotra. Na koniec autor opisuje charakterystyki rzymskiej równiny oraz starożytnych murów, zastanawia się nad lokalizacją skały Tarpejskiej i rozmiarami obronnych umocnienia Rzymu oraz jego populacją.