Lintukoto : Muutamia päiväkirjan lehtiä
Пра гэту кнігу
„Лінтукато“ Ёэля Лехтонена — зборнік дзённікавых запісаў, напісаных у пачатку XX стагоддзя. Гэта лірычнае, мякка гумарыстычнае разважанне пра адзіноту і прыроду, у якім апавядальнік ад першай асобы ставіцца да свайго малюсенькага прыазёрнага вострава-прыстанішча як да любімага спадарожніка, адначасова дзелячыся бытавымі сцэнамі з жонкай. У гэтых замалёўках апяваецца асалода простай працы, барацьба са спробамі адгарадзіцца ад сучаснага шуму і захапляльная дробязнасць летніх дэталяў. У пачатку твора апавядальнік апісвае сваё вясновае вяртанне ў сваю «Птушыную краіну», спачатку параўноўваючы іх сустрэчу з няёмкай сустрэчай са старой каханай, але зеляніна краявіду зноў распальвае яго прыхільнасць. Ён распавядае пра камічна-жудасны зімовы разгром, учынены пацукамі, якіх ён уяўляе пакліканымі Пярэстым дударом: яны парвалі бялізну, скінулі з кроквы мяшок з мукой, пагрызлі папяровыя ліхтары і пакінулі некалькі мёртвых у чане. Потым ён накідвае карціну вострава і яго паданняў, успамінае самотнага рыбака, які валодаў ім, перш чым памерці ў сауне, і тлумачыць, як ператварыў гэтае месца ва ўласны ціхі «манастыр»: мала газет, шмат чытання і роздумаў, пасадка фруктовых дрэў, пракладванне сцежак і пошук спакою. Пасля некалькіх тыдняў халодных вятроў яму сніцца духавы чалавечак на імя Крык і «гармонія ветру»; ён прачынаецца ў захапленні і выходзіць вонкі, каб нарэшце ўбачыць лета — яблыні ў асляпляльным квецені, свежае зялёнае лісце, якое блішчыць ад дажджу, і хор птушынага спеву, што напаўняе двор.
