Joel Lehtonen’un «Lintukoto»su, 20. yüzyılın başlarında yazılmış günlük kayıtlarından oluşan bir derlemedir. Yalnızlık ve doğa üzerine lirik, hafifçe mizahi bir meditasyondur; küçük göl kıyısı ada inzivasını sevgili bir yol arkadaşı gibi gören, karısıyla ev içi sahneleri paylaşan birinci tekil şahıs anlatıcıyı izler. Parçalar basit işin zevklerinde, modern gürültüyü dışarıda tutma çabasında ve yazın ayrıntılarının coşkulu küçüklüğünde durur. Eserin açılışı, anlatıcının «Kuş Ülkesi»ne bahar dönüşünü izler; birleşmelerini önce eski bir sevgiliyle beceriksiz bir karşılaşmaya benzetir, sonra manzara yeşerdikçe sevgi yeniden uyanır. Kışın farelerin —bir Fareli Köyün Kavalcısı’nın çağırdığı düşünülen— ketenleri parçaladığı, bir kirişten un çuvalını boşalttığı, kâğıt fenerleri kemirdiği ve bir fıçıda birkaç ölüsünü bıraktığı komik-kasvetli bir yıkım bölümünü anlatır. Ardından adanın konumunu ve efsanesini çizer, onu saunada ölmeden önce sahip olan yalnız balıkçıyı anımsar ve yeri kendi sessiz «manastırı»na nasıl dönüştürdüğünü açıklar: az gazete, bol okuma ve tefekkür, meyve ağaçları dikmek, patikalar yapmak ve huzur aramak. Haftalarca soğuk rüzgârdan sonra Krik adlı bir cin ve bir «rüzgâr uyumu» görür, coşkuyla uyanır ve dışarı çıktığında nihayet yazı bulur — elma ağaçları göz kamaştırıcı çiçekte, taze yeşil yapraklar yağmurla parlar ve avluyu dolduran bir kuş ötüşü korosu.