„Lintukoto” Joela Lehtonena to zbiór notatek z dziennika napisanych na początku XX wieku. To liryczna, delikatnie humorystyczna refleksja nad samotnością i naturą, opowiadana z perspektywy pierwszej osoby, która traktuje swoje małe schronienie na wyspie nad jeziorem jak ukochanego towarzysza, a przy tym dzieli codzienne sceny ze swoją żoną. Teksty dotyczą przyjemności prostych zajęć, walki z hałasem współczesnego świata oraz piękna drobnych detali letniej przyrody. W openingu utworu opisuje się powrót narratora na swoją wyspę wiosną; ich ponowne spotkanie porównuje do niezręcznej konfrontacji z dawnym kochankiem, ale miłość ożywa, gdy krajobraz zieloni. Następnie opowiada humorystyczny epizod zimowych szkód spowodowanych przez myszy – wyobrażonych jako stworzenia wezwane przez jakiegoś „skrzypka”. Te myszy niszczyły pościel, wyczerpały worki z mąką, gryzły papierowe lampiony i pozostawiły kilka martwych zwierząt. Potem opisuje charakter wyspy, wspomina samotnego rybaka, który ją posiadał, a potem zmarł w saunie, i wyjaśnia, jak przekształcił to miejsce w spokojne „klasztor” swojej własnej woli: mało gazet, dużo czytania i rozmyślań, sadzenie drzew owocowych, budowanie ścieżek oraz poszukiwanie spokoju. Po tygodniach zimnych wiatrów śni o postaci o imieniu Krik i o „harmonii wiatru”; budzi się w euforii i wychodzi na zewnątrz – w końcu nastała letnia pogoda: jabłonie w blasku kwiatów, świeże zielone liście błyszczące od deszczu, a śpiew ptaków wypełnia podwórzek.