Ernst Haeckel tarafından yazılan “Din ve Bilimi Birleştiren Monizm”, 19. yüzyılın sonlarında yayımlanan bir bilimsel eserdir. Kitapta, Haeckel’in 1892 yılında verdiği bir konferans yer almaktadır; bu konferansta, her şeyin birliğini savunan felsefi bir görüş olan monizm aracılığıyla din ve bilimin genellikle zıt olan görüşleri uzlaştırmaya çalışılmıştır. Haeckel, doğayı bütünleşik bir varlık olarak anlamanın önemini vurgulamakta ve bu anlayışın ampirik bilgi ile manevi inançlar arasındaki boşluğu nasıl kapatabileceğini tartışmaktadır. Eserde, Haeckel monizme dair görüşlerini açıklamakta ve geleneksel dini felsefelerde yaygın olan dualist ve çoğulcu yaklaşımlara karşı bu görüşleri savunmaktadır. Yaşam, bilinç ve ahlak da dahil olmak üzere tüm doğal olayların, insanlığı tek bir kozmik sürecin parçası olarak gören bir bilimsel bakış açısıyla anlaşılabileceğini ileri sürmektedir. Kitap, biyolojik evrim, enerji ve madde yasaları gibi fiziksel prensiplere de değinmekte ve hatta bilimsel anlayışla uyumlu bir tanrıcılık görüşü önermektedir. Sonuç olarak Haeckel, monist bir yaklaşımın sadece doğanın karmaşıklığına saygı duymakla kalmayıp, aynı zamanda hem bilimi hem de dinin daha derinden takdir edilmesini sağlayacak güçlü bir etik çerçeve sunduğunu belirtmektedir.