Arthur Schopenhauer'in "The Essays of Arthur Schopenhauer: the Wisdom of Life" adlı eseri, 19. yüzyılın başlarında yazılmış felsefi bir derlemedir. Eser, mutluluğun özünü ve bireylerin kişilik, mülkiyet ve toplumsal konum olmak üzere üç temel yönü kavrayarak nasıl tatmin edici bir yaşam inşa edebileceklerini inceler. Schopenhauer'in yaklaşımı, kişinin elde edebileceği maddi ya da toplumsal övgülerden ziyade, karakterinin içsel yansımalarını öne çıkarır. Kitabın başında Schopenhauer, mutluluğun ve hoş bir varoluşa ulaşma yollarının incelenmesi işlevini gören "Eudaemonology" kavramını ortaya koyar. Temel savını şöyle ortaya koyar: bir kişinin mutluluğu, zenginlik ya da itibar gibi dış etkenlerden ziyade, esas olarak içsel olarak ne olduğuna—yani karakterine, sağlığına ve zekâsına—bağlıdır. Bu açılış bölümünde, bireylerin mutlulukları için toplumsal yargıya ve dışsal onaya bel bağlama eğilimini eleştirir; gerçek hoşnutluğun sağlam ve iyi gelişmiş bir iç yaşamdan geldiğini vurgular.