«Індуізм і будызм: гістарычны нарыс», том 2, Чарльза Эліята — гэта гістарычнае даследаванне, напісанае ў пачатку XX стагоддзя. Праца разглядае асноўныя напрамкі будызму, асабліва махаяну, а таксама яе ключавыя рысы, постаці і вучэнні. Эліят даследуе ўзаемасувязь паміж махаянай і яе гістарычным кантэкстам, у прыватнасці яе эвалюцыю і ўплыў у Індыі і за яе межамі. У пачатку гэтага тома ствараецца аснова для падрабязнага разгляду традыцыі махаяны. Эліят пачынае з акрэслення значэння махаяны як руху ў будызме, супрацьпастаўляючы яе секце хінаяны. Ён падкрэслівае шырокую прывабнасць махаяны, вылучаючы яе філасофскую глыбіню, эмацыйную выразнасць і супольнасны дух, якія адрозніваюць яе ад больш аскетычнай хінаяны. У раздзеле раскрываюцца адметныя рысы махаяны, у тым ліку яе шанаванне бодхісатваў, уяўленне пра збаўленне праз альтруізм і веру, а таксама стварэнне новых свяшчэнных тэкстаў і метафізічных вучэнняў, што дазваляе прасачыць развіццё гэтай уплывовай будысцкай школы.