Charlz Eliotning “Hinduism and Buddhism, An Historical Sketch, Vol. 2” asari XX asr boshlarida yozilgan tarixiy bayondir. Asar buddaviylikning asosiy tarmoqlarini, xususan Mahayana yo‘nalishini, shuningdek, uning muhim xususiyatlari, namoyandalari va ta’limotlarini chuqur o‘rganadi. Eliot Mahayana buddaviyligi bilan uning tarixiy sharoiti o‘rtasidagi munosabatni, ayniqsa, bu yo‘nalishning Hindistonda va undan tashqarida rivojlanishi hamda ta’sirini tahlil qiladi. Ushbu jildning boshlanishi Mahayana an’anasini batafsil ko‘rib chiqish uchun zamin yaratadi. Eliot avval Mahayananing buddaviylik ichidagi harakat sifatidagi ahamiyatini bayon qilib, uni Hinayana mazhabi bilan taqqoslaydi. U Mahayananing keng ommaga jozibadorligini ta’kidlab, uni yanada tarkidunyochi Hinayanadan ajratib turadigan falsafiy teranligi, hissiy ta’sirchanligi va jamoaviy ruhini ko‘rsatadi. Bob Mahayananing o‘ziga xos jihatlari, jumladan, bodhisattvalarga sig‘inish, fidoyilik va e’tiqod orqali najot topish g‘oyasi, shuningdek, yangi muqaddas matnlar va metafizik ta’limotlarning rivojlanishi haqida ma’lumot beradi va shu tariqa buddaviylikning bu ta’sirchan maktabi bosib o‘tgan yo‘lni yoritadi.