„Hinduizm i buddyzm. Zarys historyczny, t. 2” Charlesa Eliota to opracowanie historyczne napisane na początku XX wieku. Dzieło omawia główne odłamy buddyzmu, w szczególności mahajanę, oraz jej najważniejsze cechy, postacie i doktryny. Eliot bada związek buddyzmu mahajany z jego kontekstem historycznym, zwłaszcza jego rozwój i wpływ w Indiach i poza nimi. Początek tego tomu przygotowuje grunt pod szczegółową analizę tradycji mahajany. Eliot zaczyna od przedstawienia znaczenia mahajany jako ruchu w obrębie buddyzmu, przeciwstawiając ją sekcie hinajany. Podkreśla szeroką popularność mahajany, wskazując na jej głębię filozoficzną, emocjonalną wymowę i wspólnotowy etos, które odróżniają ją od bardziej ascetycznej hinajany. Rozdział przedstawia charakterystyczne cechy mahajany, w tym kult bodhisattwów, ideę zbawienia poprzez altruizm i wiarę oraz rozwój nowych pism i doktryn metafizycznych, nakreślając tym samym ewolucję tej wpływowej szkoły buddyzmu.