„Obserwacje nad proroctwami Daniela i Apokalipsą św. Jana” autorstwa sir Isaaca Newtona to teologiczna analiza napisana na początku XVIII wieku. Praca zajmuje się tekstami prorockimi z Księgi Daniela i Księżyby Apokalipsy, badając ich historyczny kontekst oraz znaczenie w chrześcijaństwie. Newton usiłuje wyjaśnić wizje, symbole i język prorocki zawarte w tych książkach, aby zapewnić głębsze zrozumienie ich implikacji dla przyszłości. Na początku publikacji Newton podkreśla ważność tekstów prorockich, opisuje historyczne tło Starego Testamentu i analizuje, w jaki sposób prorockie przesłanie dotyczy politycznego i duchowego stanu świata w jego czasach. Rozmawia również o autorach biblijnych tekstów oraz o znaczeniu Przepisów odkrytych za panowania króla Jozjasy, podkreślając kontinuitet Bożego przymierza z Jego ludem mimo ich grzechów. Ten wstępny fragment przygotowuje grunt dla dalszego badania istotnych wydarzeń i proroctw, a także pokazuje interpretacyjne podejście, które Newton będzie stosować w całej publikacji.