کتاب «دین روم باستان» نوشته سیریل بیلی، گزارشی تاریخی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر به بررسی باورها، رسوم و آیینهای دین روم باستان میپردازد و بر منشأ و ویژگیهای متمایز آن تمرکز دارد؛ ویژگیهایی که با تحولات بعدی تحت تأثیر فرهنگهای خارجی متفاوت شدهاند. هدف این کتاب، بررسی جنبههای اساسی دین بومی روم است؛ بهویژه آنچه اغلب با عنوان «دین نوما» شناخته میشود. در آغاز این کتاب، تأکید شده است که برای درک دین روم اولیه، لازم است لایههای تأثیرات بعدی را کنار گذاشت و جنبههای بومی آن را مورد بررسی قرار داد. بیلی با مقایسه مطالعه دین روم با بازسازی باستانشناسی، ضرورت درک باورهای بومی این دین پیش از آنکه تحت تأثیر ایدههای خارجی دگرگون شوند، را برجسته میکند. وی همچنین اهمیت منابع اولیه مانند نقشبرجستههای باقیمانده و آیینهای قدیمی را برای کشف ساختار معنوی واقعی روم اولیه، تأکید میکند؛ موضوعی که قصد دارد در فصلهای بعدی به طور مفصل بررسی کند. مقدمه این کتاب، زمینهساز بررسی عمیقتر جنبههای کلیدی این دین باستان است؛ جنبههایی مانند پرستش خانگی، روشهای کشاورزی و درک معنوی پدیدههای طبیعی.