Cyril Bailey tarafından yazılan “Eski Roma’nın Dini”, 20. yüzyılın başlarında kaleme alınmış bir tarihi eserdir. Bu çalışma, Eski Roma dininin inançlarına, uygulamalarına ve ritüellerine derinlemesine değinmektedir; özellikle de bu dinin kökenlerine ve yabancı kültürlerden etkilenen sonraki gelişmelerden farklı olan özelliklerine odaklanmaktadır. Kitabın amacı, özellikle “Numa’nın Dini” olarak adlandırılan bu yerli Roma dininin temel yönlerini incelemektir. Metnin başlangıcında, erken dönem Roma dinini anlamanın, sonraki etkilerin katmanlarını ortadan kaldırarak ve onun yerli bileşenlerini göz önünde bulundurmayı gerektirdiği vurgulanmaktadır. Bailey, Roma dininin incelenmesi ile arkeolojik rekonstrüksiyon çalışmaları arasında benzerlikler kurarak, yerli inançların dış etkilerle değiştirilmeden önce anlaşılmasının önemini vurgular. Kalan yazıtlar ve eski ritüeller gibi birincil kaynakların, erken dönem Roma’nın gerçek manevi yapısını ortaya çıkarmadaki rolünün altını çizer ve bu konuyu takip eden bölümlerde daha ayrıntılı olarak incelemeyi planlamaktadır. Giriş bölümü, aile ibadetleri, tarım uygulamaları ve doğal olaylara dair manevi anlayış gibi bu eski inancın temel yönlerinin daha derinlemesine incelenmesi için bir temel oluşturmaktadır.