Książka „Religia starożytnego Rzymu” autorstwa Cyrila Baileya jest dziełem historycznym napisanym na początku XX wieku. Praca ta dogłębnie analizuje wierzenia, praktyki i rytuały starożytnego rzymskiego kultu, skupiając się na jego źródłach oraz cechach, które odróżniały go od późniejszych rozwojów pod wpływem obcości kulturowych. Cel książki jest zbadanie fundamentalnych aspektów autentycznej rzymskiej religii, zwłaszcza tych, które często nazywane są „religią Numy”. W wstępie autor podkreśla, że zrozumienie starożytnego rzymskiego kultu wymaga wykluczenia wpływów późniejszych epok i uwzględnienia jego autentycznych elementów. Bailey porównuje badanie rzymskiej religii z archeologiczną rekonstrukcją, podkreślając konieczność zrozumienia pierwotnych wierzeń Rzymian, zanim zostały one zmienione przez obcości wpływy. Podkreśla także ważność źródeł pierwszej ręki, takich jak zachowane inskrypcje i starożytni rytuały, które pomagają odkryć autentyczną strukturę duchowną starożytnego Rzymu – temat ten zostanie rozpatrzony w kolejnych rozdziałach. Wstęp stanowi podstawę do dogłębniejszego badania kluczowych aspektów tej starożytnej religii, takich jak kult domowy, praktyki rolnicze oraz duchowe pojęcie naturalnych zjawisk.