«Вялікі каменны твар і іншыя апавяданні пра Белыя горы» Натэніэля Готарна — зборнік мастацкіх апавяданняў, верагодна, напісаных у канцы XIX стагоддзя. У цэнтры твора — тэмы велічы прыроды і чалавечых памкненняў; асаблівая ўвага надаецца знакамітаму Вялікаму каменнаму твару ў Нью-Гэмпшыры, які служыць сімвалам высакароднасці і дабрадзейнасці. У зборніку разглядаюцца розныя персанажы, сфарміраваныя сваім асяроддзем і імкненнем да велічы; галоўны герой Эрнэст увасабляе надзею і тугу па маральным ідэале, звязаным з Вялікім каменным тварам. У пачатку кнігі першае апавяданне знаёміць нас з маці і яе малым сынам Эрнэстам, якіх захапляе Вялікі каменны твар — скала, што нагадвае чалавечы абрыс. Калі яны абмяркоўваюць старадаўняе прароцтва, паводле якога з’явіцца высакародны чалавек, падобны да Вялікага каменнага твару, захапленне Эрнэста ўзмацняецца. Далей аповед сочыць за Эрнэстам, які сталее, захоўваючы гэты абрыс як арыенцір і напаўняючы сваё жыццё высакароднымі ідэаламі. Пакуль па даліне ходзяць чуткі пра розных багатых або ўплывовых людзей, якія вяртаюцца і кожны з якіх прыпісвае сабе сувязь з прароцтвам, Эрнэст непахісна спадзяецца, што з’явіцца сапраўды вялікі чалавек. Аднак, назіраючы за тымі, хто імкнецца спраўдзіць гэтае прароцтва, у тым ліку за прагным гандляром Гэзергальдам, Эрнэст паступова разумее, што сапраўдная веліч можа мець формы, якіх іншыя не заўважаюць, і гэта ставіць пад сумнеў чаканні ды перакананні людзей, што яго атачаюць.