„The Great Stone Face, and Other Tales of the White Mountains” Nathanaela Hawthorne’a to zbiór opowiadań fikcyjnych, prawdopodobnie napisanych pod koniec XIX wieku. Dzieło koncentruje się na tematach majestatu natury i ludzkich aspiracji, ze szczególnym uwzględnieniem ikonicznej Wielkiej Kamiennej Twarzy w New Hampshire, która symbolizuje szlachetność i cnotę. Zbiór ukazuje różne postacie ukształtowane przez otoczenie i dążące do wielkości, przy czym główny bohater, Ernest, reprezentuje nadzieję oraz tęsknotę za ideałem moralnym związanym z Wielką Kamienną Twarzą. Na początku książki pierwsze opowiadanie przedstawia matkę i jej małego syna Ernesta, których fascynuje Wielka Kamienna Twarz — formacja skalna przypominająca ludzkie oblicze. Gdy rozmawiają o starej przepowiedni zapowiadającej pojawienie się szlachetnego człowieka o podobiznie Wielkiej Kamiennej Twarzy, podziw Ernesta narasta. Następnie opowieść śledzi dorastanie Ernesta, dla którego oblicze pozostaje drogowskazem, napełniając jego życie szlachetnymi ideałami. Kiedy po dolinie zaczynają krążyć pogłoski o powrocie różnych zamożnych lub wpływowych postaci, z których każda twierdzi, że ma związek z przepowiednią, Ernest niezachwianie wierzy, że prawdziwie wielki człowiek w końcu się pojawi. Obserwując jednak bohaterów próbujących wypełnić tę przepowiednię, w tym chciwego kupca Gathergolda, zmaga się ze świadomością, że prawdziwa wielkość może przybierać formy niedostrzegane przez innych, podważając oczekiwania i przekonania otaczających go ludzi.