‘La Gioconda’ van Gabriele D’Annunzio is een tragedie die aan het begin van de 20ste eeuw werd geschreven. De handeling speelt zich af in Florence en omvat personages als Lucio Settala, Silvia Settala en Lorenzo Gaddi. Het stuk gaat over thema’s als liefde, kunst en een onvergeten verleden. De vertelling draait om Lucio, een kunstenaar die herstelt van een levensbedreigend voorval, en de relatie tussen zijn verleden en heden – met name zijn banden met Gioconda. In het begin van de tragedie wordt het podium minutieus beschreven, waardoor een sfeer van harmonie en diepe emotionele onderstromingen wordt gecreëerd. De openingsscène introduceert Silvia Settala en Lorenzo Gaddi; zij praten over Lucio’s herstel en hun hoop dat hij opnieuw zal kunnen creatief zijn, terwijl ze ook reflecteren op de invloed van zijn traumatische ervaringen. Silvia worstelt met haar gevoelens als Lucio langzaam weer begint te leven en zich op kunst te storten; dit wijst erop dat de onopgeloste spanningen met Gioconda nog steeds een rol spelen in zijn leven. De proloog legt de toon voor de dramatische confrontaties en emotionele strijd die zich verder ontwikkelen, en duidt op een onvermijdelijk conflict tussen liefde, herinnering en artistieke aspiraties.
Wikipediacpagina over dit boek: en.wikipedia.org/wiki/La_Gioconda_(play))