„La Gioconda” Gabriele D’Annunzio to tragedia napisana na początku XX wieku. Akcja dramatu rozgrywa się w Florencji, a w rolach głównych występują Lucio Settala, Silvia Settala i Lorenzo Gaddi. Przedstawienie dotyka tematów miłości, sztuki oraz przeszłości, która nie daje spokoju bohaterom. Opowieść skupia się na Lucio, artystzie, który dopiero odzyskuje siły po traumatycznym wydarzeniu, a także na jego związkach z przeszłością i teraźniejszością, zwłaszcza z postacią o imieniu Gioconda. Na początku tragedii scena jest dokładnie opisana, co wskazuje na atmosferę harmonii i głębokich emocjonalnych konfliktów. W pierwszej scenie Silvia Settala i Lorenzo Gaddi rozmawiają o procesie odzyskiwania sił przez Lucio oraz o ich nadziejach, że powróci do tworzenia, reflektując przy tym na wpływie jego traumatycznych doświadczeń. Silvia bory się z własnymi emocjami, gdy Lucio zaczyna ponownie otwierać się na życie i sztukę; to nawiązuje do nie rozwiązanych konfliktów z Giocondą – dawną miłością, która wciąż ma wpływ na niego. Prolog przygotowuje grunt pod dramatyczne konfrontacje i emocjonalne boje, które będą się toczyć dalej, pokazując nieunikniony konflikt pomiędzy miłością, pamięcią a artystycznymi ambicjami.
Strona Wikipedii o tej książce: en.wikipedia.org/wiki/La_Gioconda_(play))