«An Deutschlands Jugend» Вальтэра Ратэнау — гэта філасофскі трактат, напісаны ў пачатку XX стагоддзя, у прыватнасці прыкладна ў перыяд Першай сусветнай вайны. У ім разглядаюцца маральныя і экзістэнцыяльныя выклікі, якія стаялі перад нямецкай моладдзю таго часу, і падкрэсліваецца важнасць унутранага абнаўлення і калектыўнай адказнасці за фарміраванне будучыні. Ратэнау непасрэдна звяртаецца да маладога пакалення, заклікаючы яго да глыбокага самааналізу і супрацьстаяння маральным крызісам, выкліканым вайной і заняпадам грамадства. Пачатак твора задае ўрачысты тон: Ратэнау заклікае моладзь усвядоміць значнасць свайго гістарычнага моманту. Ён разважае пра глыбокія змены, прынесеныя вайной, і пра непазбежныя абавязкі, якія вынікаюць з прыналежнасці да пакалення, што апынулася на вырашальным павароце гісторыі. Ён падкрэслівае неабходнасць новага духу, які выходзіць за межы простай механізацыі і павярхоўных амбіцый, выступаючы за адраджэнне, заснаванае на каштоўнасцях справядлівасці і супольнасці. Ратэнау выказвае праніклівую заклапочанасць здольнасцю моладзі ўзвысіцца над спадчынай сваіх папярэднікаў, адначасова змагаючыся з дваістасцю веры і скептыцызму, якія ён лічыць неабходнымі для стварэння змястоўнай будучыні.