„Młodzież Niemiec” Walthera Rathenausa to filozoficzny traktat napisany na początku XX wieku, dokładnie w okresie I wojny światowej. Przede wszystkim dotyczy on moralnych i egzystencjalnych wyzwań, przed którymi stała wtedy niemiecka młodzież, podkreślając znaczenie wewnętrznej odnowy oraz kolektywnej odpowiedzialności w kształtowaniu przyszłości. Rathenau adresuje się bezpośrednio do młodszego pokolenia, zachęcając je do głębokiej introspekcji i stawić czoła moralnym kryzysom wywołanym wojną i rozkładem społeczności. Wstęp do dzieła ma poważny ton; Rathenau prosi młodzież, by uświadomiła sobie wagę tego historycznego momentu. Rozmawia o głębokich zmianach spowodowanych wojną oraz o odpowiedzialnościach, które wynikają z należności do pokolenia, którego życie odgrywa kluczową rolę w historii. Podkreśla konieczność nowego ducha, który przewyższałby banalną mechanizację i powierzchowne ambicje, i apeluje do odradzenia się na wartościach sprawiedliwości i solidarności. Rathenau wyraża głębokie zaniepokojenie tym, czy młodzież będzie w stanie przezwyciężyć dziedzictwo swoich poprzedników, a przy tym radzić sobie z dualnością wierzeń i sceptycyzmu – co według niego jest konieczne dla budowania sensownej przyszłości.