Walther Rathenau’nun “Alman Gençliği” adlı eseri, 20. yüzyılın başlarında, özellikle Birinci Dünya Savaşı sırasında yazılmış bir felsefi incelemedir. Eser, o dönemdeki Alman gençliğinin karşılaştığı ahlaki ve varoluşsal zorlukları ele alır ve geleceği şekillendirmede içsel yenilenmenin ve kolektif sorumluluğun önemini vurgular. Rathenau, gençlere derin bir öz-eleştiri yapmalarını ve savaş ile toplumsal çöküşün tetiklediği ahlaki krizlerle yüzleşmelerini çağırır. Eserin başlangıcında Rathenau, gençleri tarihin bu kritik dönemindeki sorumluluklarının farkına varmaya davet eder; savaşın getirdiği derin değişimleri ve tarihin bir dönüm noktasında yer alan bir neslin taşıdığı sorumlulukları düşünür. Sadece mekanik yaklaşımların ve yüzeysel hedeflerin ötesine geçen yeni bir ruha ihtiyaç olduğunu vurgular ve adalet ile topluluk değerlerine dayalı bir yeniden doğuşu savunur. Rathenau, gençlerin atalarının mirasını aşabilme yetenekleri konusunda derin bir endişe ifade eder; inanç ile şüpheciliğin ikilemleriyle mücadele etmenin ise anlamlı bir gelecek inşa etmek için hayati önem taşıdığını belirtir.