«به جوانان آلمان» اثر والتر راتناو رسالهای فلسفی است که در اوایل قرن بیستم، بهویژه در دوران جنگ جهانی اول، نوشته شده است. این اثر به چالشهای اخلاقی و هستیشناختی پیشِ روی جوانان آلمان در آن زمان میپردازد و بر اهمیت نوزایی درونی و مسئولیت جمعی برای شکل دادن به آینده تأکید میکند. راتناو مستقیماً با نسل جوان سخن میگوید و آنان را فرامیخواند تا به ژرفاندیشی درباره خویشتن بپردازند و با بحرانهای اخلاقی برانگیختهشده از جنگ و زوال اجتماعی روبهرو شوند. آغاز اثر لحنی جدی و solemn دارد؛ راتناو در آن جوانان را ترغیب میکند تا سنگینی لحظه تاریخی خود را دریابند. او درباره دگرگونیهای عمیقی که جنگ به بار آورده است و مسئولیتهای ذاتیِ همراه با عضویت در نسلی که در بزنگاهی حساس از تاریخ قرار دارد، تأمل میکند. وی بر نیاز به روحی تازه تأکید میورزد؛ روحی که از ماشینیشدن صرف و جاهطلبیهای سطحی فراتر رود و از نوزاییای مبتنی بر ارزشهای عدالت و همبستگی اجتماعی حمایت کند. راتناو نگرانی عمیق و تأثیرگذاری درباره توانایی جوانان برای فراتر رفتن از میراث پیشینیانشان ابراز میکند؛ آن هم در حالی که با دوگانگیهای ایمان و شکاکیت دستوپنجه نرم میکنند، دوگانگیهایی که او آنها را برای پیریزی آیندهای معنادار ضروری میداند.