„Legenda północy” Manuela Pinheira Chagasa to powieść napisana na początku XX wieku. Opowieść łączy w sobie elementy nadprzyrodznych legend z motywami romantyki; akcja rozgrywa się w starym domu na wsi, gdzie odbywają się dyskusje i opowiadania o straszliwych mitach. Głównymi postaciami są D. Isaura – delikatna i wyobraźniowa młoda kobieta – oraz Henrique Osorio, zafascynowany nią mężczyzna; oprócz nich w domu biorą udział inni goście, którzy angażują się w żywe dyskusje na temat tajemniczych historii związanych z północą. Na początku powieści przedstawiona jest malownicza scena w wiejskim otoczeniu, podkreślająca izolację starego domu, w którym odbywa się wieczorne spotkanie. Gdy goście spędzają czas razem, rozmowy przechodzą na tematy związane z nocą i groźnymi mitami; D. Isaura wyraża swój strach przed nadprzyrodzią, co skutkuje intensywnymi dyskusjami o duchach i legendach, a Henrique stara się jej imponować. Atmosfera staje się coraz bardziej napiętą, gdy zbliża się północ; postaci doświadczają zgrozu związanego z tą godziną, co pokazuje, jak między nimi sąsiadują strach, fascynacja i romantyczne napięcie. Cała scena jest bogata w detaliczne opisy, które przywołują tajemniczą atmosferę tej historii, zmuszając czytelników do zastanowienia nad tym, co kryje się po północy.