«ثروت سرزمینهای بایر جهان و اقیانوسیه» اثر جویت سی. گیلसन، رسالهای جغرافیایی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این متن به بررسی این دیدگاه میپردازد که مناطقی که بر اساس معیارهای متعارف «بایر» یا «غیرمولد» تلقی میشوند، در واقع دارای ثروت پنهان قابلتوجهی هستند؛ ثروتی که برای رفاه تمدن بشری اهمیت حیاتی دارد. نویسنده در نقاط گوناگون جهان کاوش میکند و با برجسته کردن سهم منحصربهفرد آنها در اقتصاد و بومشناسی، مفهوم بیهودگی در طبیعت را به چالش میکشد. آغاز اثر این دیدگاه را مطرح میکند که زمینهایی که ممکن است غیرمولد یا لمیزرع به نظر برسند، در حقیقت برای حفظ تعادل حیات بر زمین ضروریاند. گیلсон توضیح میدهد که مناطقی مانند بیابانها و نواحی قطبی، با فراهم کردن منابعی همچون آب شیرین و مواد معدنی ضروری که از سرزمینهای دیگر و حاصلخیزتر پشتیبانی میکنند، کارکردهای مهم بومشناختی دارند. او استدلال میکند که اگرچه برخی مناطق ممکن است مزایای مستقیم کشاورزی نداشته باشند، ویژگیهای زمینشناختی و اقلیمی آنها در اکوسیستم جهانی نقشی حیاتی ایفا میکند. این بررسی ژرف زمینه را برای مطالعهای دقیق از «سرزمینهای بایر» خاص در فصلهای بعدی فراهم میسازد و ظرفیتها و پیچیدگیهای آنها را که اغلب نادیده گرفته شدهاند، آشکار میکند.