„Bogactwo bezużytecznych terenów świata i Oceanii” autorstwa Jewetta C. Gilsona to geograficzny traktat napisany na początku XX wieku. Tekst rozpatruje koncepcję, zgodnie z którą regiony uznawane za „bezużyteczne” lub „neproduktywne” według konwencjonalnych standardów w rzeczywistości posiadają znaczące, ukryte bogactwa, które są kluczowe dla dobroby ludzkiej cywilizacji. Autor zajmuje się różnymi lokalizacjami na całym świecie, podkreślając ich unikalny wkład w gospodarkę i ekologię, a tym samym kwestionując pojęcie marnotrawstwa w przyrodzie. W openingu dzieła prezentuje ideę, że to, co może wydawać się bezużytecznym lub pustynią, w istocie jest niezbędne dla zachowania bilansu życia na Ziemi. Gilson pokazuje, jak takie obszary jak pustynie i polarnie rejony pełnią ważne ekologiczne funkcje, dostarczając zasoby w postaci świeżej wody i niezbędnych minerałów, które są kluczowe dla innych, bardziej żyznych terenów. Twierdzi, że choć niektóre obszary mogą nie oferować bezpośrednich korzyści rolniczych, ich geologicze i klimatyczne właściwości odgrywają kluczową rolę w globalnym ekosystemie. Taka dogłębna analiza stanowi podstawę dla dalszego rozpatrzenia konkretnych „bezużytecznych terenów” w kolejnych rozdziałach, wykazując ich potencjał i złożoności, które często były ignorowane.