«Пра геаметрыю старажытных егіпцян» Эміля Вейра — навуковая праца, прадстаўленая ў канцы XIX стагоддзя. У ёй даследуюцца геаметрычныя веды і метады старажытнаегіпецкай цывілізацыі, падкрэсліваецца яе ўклад у развіццё геаметрыі як навукі. Кніга прызначана для чытачоў, якія цікавяцца гісторыяй матэматыкі і інтэлектуальнымі дасягненнямі старажытных культур. У гэтай публікацыі Эміль Вейр разглядае вытокі і развіццё геаметрычных уяўленняў у Старажытным Егіпце, сцвярджаючы, што ён быў не адзінай калыскай матэматыкі, а што розныя культуры выпрацоўвалі геаметрычныя паняцці з практычнай неабходнасці. Аўтар аналізуе гістарычныя звесткі грэчаскіх філосафаў, такіх як Герадот і Платон, падрабязна апісваючы, як грэкі атрымалі свае геаметрычныя веды ад егіпецкіх жрацоў. Акрамя таго, Вейр вывучае старажытныя тэксты і артэфакты, у тым ліку папірус Рында, каб пацвердзіць сцвярджэнні пра высокі ўзровень ведаў у галіне землеўпарадкавання, пабудовы геаметрычных фігур і практычнага прымянення. Праца завяршаецца сцвярджэннем пра складанасць егіпецкай геаметрыі і раскрывае культурную спадчыну, якая істотна паўплывала на далейшае развіццё матэматычнай думкі.