„O geometrii starożytnego Egiptu” autorstwa Emila Weyra to naukowe publikacje wydana w końcu XIX wieku. Praca ta bada wiedzę i metodyki geometryczne stosowane przez starożytną cywilizację egipską, podkreślając jej wkład w rozwój geometrii jako nauki. Książka jest skierowana do czytelników zainteresowanych historią matematyki oraz intelektualnymi osiągnięciami starożytnych kultur. Emil Weyr dokonuje analizy początków i rozwoju pojęć geometrycznych w starożytnym Egipcie, twierdząc, że nie była ona jedynie miejscem narodzenia matematyki, lecz że różne kultury rozwijały te pojęcia ze względu na praktyczne potrzeby. Autor bierze pod uwagę historijskie opisy greckich filozofów, takich jak Herodot i Platon, które wyjaśniają, w jaki sposób Grecy zdobyli swoje geometryczne znania od egipskich kapłanów. Ponadto Weyr analizuje starożytne teksty i artefakty, w tym Papiro Rhind, aby udowodnić zaawansowaną znajomość metod pomiaru terenów, konstrucji geometrycznych oraz ich praktycznego zastosowania. Praca kończy się stwierdzeniem o wysokim poziomie rozwoju geometrii w starożytnym Egipcie, co pokazuje, jak ważnym elementem kulturowym była ta dziedzina i jak znacząco wpłynęła na dalszy rozwój matematyki.