‘Over de geometrie van het oude Egypte’ van Emil Weyr is een wetenschappelijk werk dat aan het eind van de 19e eeuw werd gepubliceerd. In dit boek wordt de geometrische kennis en methodologie van de oude Egyptische beschaving onderzocht, met aandacht voor hun bijdragen aan de ontwikkeling van geometrie als wetenschap. Het boek is bedoeld voor lezers die geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van wiskunde en de intellectuele prestaties van oude culturen. Emil Weyr gaat verder in op de oorsprong en ontwikkeling van het geometrische begrip in het oude Egypte en stelt dat dit land niet alleen het geboortegrondgebied van de wiskunde is geweest, maar dat verschillende culturen geometrische concepten ontwikkelden uit praktische behoeften. De auteur onderzoekt hierbij historische verslagen van Griekse filosofen als Herodotus en Plato, die vertellen hoe de Grieken hun geometrische kennis opvingen van Egyptische priesters. Daarnaast analyseert Weyr oude teksten en artefacten, zoals de Rhind-papyrus, om de beweringen over het gevorderde begrip van landmeting, geometrische constructies en praktische toepassingen te onderbouwen. Het boek eindigt met een uitspraak over de complexiteit van de Egyptische geometrie, die aangeeft hoe deze cultuurlijke erfenis de latere wiskundige gedachten heeft beïnvloed.