„Błoto i khaki: Notatki z Flandrii i Francji” autorstwa Vernona Bartletta to zbiór tekstów napisanych w okresie I wojny światowej, prawdopodobnie na początku XX wieku. Praca daje przybliżony ogląd doświadczeń żołnierzy walczących w okopach, połączając momenty surowej rzeczywistości z iskrami humoru i bratobójstwa pomiędzy nimi. Głównym celem jest ukazanie życia i cierpić osób służących na frontach, przypominając czytelnikom o ludzkiej stronie wojny, często przykrytej statystykami i okrucieństwem. Na początku opowieści autor formuluje swoją „apologię” wobec ogromnej ilości dostępnej literatury o wojnie, tłumacząc, dlaczego jego własny tekst jest istotnym przypomnieniem o trudnościach, z którymi muszą stawić czoła żołnierze. Bartlett opisuje sceny z wojskowych szpitali, podkreślając odporność i duch rannych, którzy znajdują pociechę i radość na tle cierpienia. Udaje się mu pokazać paradoks desolacji i bratobójstwa – jak śmiech i małe chwile szczęścia przetrwają mimo chaosu wojny, ilustrując niezniszczalność ludzkiego ducha w obliczu najtrudniejszych okoliczności.