Manuel Fernández y Gonzálezning «El manco de Lepanto» asari XIX asr oxirida yozilgan tarixiy romandir. Asar mashhur yozuvchi Migel de Servantes hayotini XVI asrdagi Ispaniya jamiyati fonida romantik va hajviy unsurlar bilan mahorat bilan uyg‘unlashtiradi. Servantes sevgi va omadsiz sarguzashtlar mavzusini tadqiq etar ekan, hayoti sirlar va tashvishlarga to‘la go‘zal beva ayol Dona Guiomar bilan munosabatga kirishadi. Roman avvalida Sevilyadagi sartaroshxona bilan tanishamiz; uni faqat «Viváis-mil-años» nomi bilan tanilgan kishi boshqaradi. U o‘z kasbidan zavq oladigan, qo‘shnilar bilan muloqot qiladigan va sirli aralashmalar tayyorlashga qiziqadigan rang-barang shaxsdir. Bir kuni u shubhali obro‘ga ega, arvohlar borligi haqida mish-mishlar tarqalgan uyga tashrif buyurayotgan zodagon ayolni ko‘rib qoladi. Beva Dona Guiomarga qiziqib borar ekan, voqealar rivoji, ayniqsa Servantes sahnaga kirib kelgach, o‘sha davr xurofotlari bilan qorishgan sarguzasht, komediya va muhabbat uyg‘unligini va’da qiluvchi fitnalar hamda ishqiy munosabatlarga ishora qiladi. Servantesning tarixiy siymosi bilan Dona Guiomarning maftunkor qissasi uyg‘unlashib, keyingi dramaga jo‘shqin zamin yaratadi.