«چین، ژاپن و ایالات متحده آمریکا» اثر جان دیویی، کاوشی فلسفی است که بر شرایط معاصر خاور دور و پیامدهای آن برای کنفرانس واشنگتن تمرکز دارد و در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این متن روابط پیچیده و اغلب پرتنش میان ژاپن، چین و ایالات متحده را در دورهای سرنوشتساز از روابط بینالملل بررسی میکند؛ دورهای که با افزایش نفوذ ژاپن و پیامدهای امپریالیسم غربی مشخص میشود. آغاز این اثر به تفاوتهای آشکار در فضای سیاسی و احساسات عمومی میان ژاپن و چین میپردازد و به بیاطمینانی ژاپن درباره جایگاه بینالمللی خود و ترس فراگیر در چین از سلطه منافع ژاپن اشاره میکند. دیویی از این انتقاد میکند که پیامهای دیپلماتیک در این دو کشور به شیوههایی متفاوت تفسیر میشوند و این امر شکافی عمیقاً روانشناختی را آشکار میسازد. او مشاهدات خود را با نمونههای مشخصی از قدرت اقتصادی روبهرشد و حضور نظامی ژاپن در چین توضیح میدهد و در عین حال بر نیاز مبرم به درکی ظریفتر از روابط شرق و غرب در این دوره پرتلاطم تأکید میکند.