کتاب «روانشناسی و عمل اجتماعی» اثر جان دیویی، اثری علمی است که در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این کتاب به رابطهٔ پیچیدهٔ میان روانشناسی و آموزش میپردازد و تأکید میکند که اصول روانشناختی باید مبنای شیوههای آموزشی قرار گیرند. دیویی بررسی میکند که روشهای آموزشی چگونه بر اساس پیشفرضهای روانشناختی شکل گرفتهاند و نیاز به درکی منسجمتر از روانشناسی در ارتباط با اعمال اجتماعی، بهویژه در زمینهٔ آموزش، را شرح میدهد. دیویی در این اثر استدلال میکند که نظام آموزشی سنتی اغلب مفاهیم روانشناختی را بهدرستی به کار نمیگیرد، بهخصوص از طریق برخورد با کودکان همچون «بزرگسالان کوچک» به جای آنکه آنان را افرادی در حال رشد بداند. او بر اهمیت درک تفاوتهای بنیادین میان روانشناسی کودک و بزرگسال تأکید میکند؛ بهویژه بر این ضرورت که آموزش، شکلگیری انعطافپذیر عادتها را در کودکان تسهیل کند. دیویی بر این باور است که شناخت این واقعیتهای روانشناختی میتواند به ایجاد شیوههای آموزشی مؤثرتری بینجامد که نیازهای شخصی و اجتماعی دانشآموزان را برآورده سازند و در نهایت به آنان امکان دهند به اعضایی مسئولیتپذیر در جامعه تبدیل شوند. کتاب بر پیوندی ارگانیک میان نظریهٔ روانشناختی و عمل آموزشی تأکید دارد تا درک عمیقتری از پیامدهای اخلاقیِ دخیل در آموزش و یادگیری ایجاد شود.