‘Psychologie en sociale praktijk’ van John Dewey is een wetenschappelijke publicatie die aan het begin van de 20e eeuw is geschreven. Dit boek bespreekt de ingewikkelde relatie tussen psychologie en onderwijs en benadrukt hoe psychologische beginselen richting zouden moeten geven aan onderwijspraktijken. Dewey onderzoekt hoe onderwijsmethoden zijn gevormd door psychologische veronderstellingen en schetst de behoefte aan een meer samenhangend begrip van psychologie in relatie tot sociale praktijken, met name in de context van het onderwijs. In dit werk betoogt Dewey dat het traditionele onderwijssysteem psychologische concepten vaak verkeerd toepast, vooral door kinderen te behandelen als ‘kleine volwassenen’ in plaats van als individuen die zich in een groeifase bevinden. Hij benadrukt het belang van inzicht in de fundamentele verschillen tussen kinder- en volwassenpsychologie, en met name de noodzaak dat onderwijs de flexibele vorming van gewoonten bij kinderen bevordert. Dewey is van mening dat het erkennen van deze psychologische realiteiten kan leiden tot de ontwikkeling van effectievere onderwijspraktijken die aansluiten bij de persoonlijke en sociale behoeften van leerlingen, waardoor zij uiteindelijk kunnen uitgroeien tot verantwoordelijke leden van de samenleving. Het boek pleit voor een organische verbinding tussen psychologische theorie en onderwijspraktijk om een dieper inzicht te bevorderen in de ethische implicaties van onderwijzen en leren.