„Psychology and Social Practice” Johna Deweya to publikacja naukowa napisana na początku XX wieku. Książka omawia złożoną relację między psychologią a edukacją, podkreślając, w jaki sposób zasady psychologiczne powinny kształtować praktykę edukacyjną. Dewey analizuje, jak metody edukacyjne zostały ukształtowane przez założenia psychologiczne, wskazując na potrzebę bardziej spójnego rozumienia psychologii w odniesieniu do praktyk społecznych, szczególnie w kontekście edukacji. W tej pracy Dewey argumentuje, że tradycyjny system edukacji często niewłaściwie stosuje pojęcia psychologiczne, zwłaszcza traktując dzieci jak „małych dorosłych”, zamiast postrzegać je jako jednostki znajdujące się w stanie rozwoju. Podkreśla znaczenie zrozumienia fundamentalnych różnic między psychiką dziecka a psychiką dorosłego, a w szczególności potrzebę tego, by edukacja sprzyjała elastycznemu kształtowaniu nawyków u dzieci. Dewey uważa, że uznanie tych psychologicznych realiów może prowadzić do rozwoju skuteczniejszych praktyk edukacyjnych, odpowiadających osobistym i społecznym potrzebom uczniów, a ostatecznie umożliwiających im dorastanie do roli odpowiedzialnych członków społeczeństwa. Książka opowiada się za organicznym połączeniem teorii psychologicznej z praktyką edukacyjną, aby pogłębiać rozumienie etycznych implikacji związanych z nauczaniem i uczeniem się.