«طبیعت انسانی و رفتار: مقدمهای بر روانشناسی اجتماعی» اثر جان دیویی، رسالهای فلسفی است که بر روانشناسی اجتماعی تمرکز دارد و احتمالاً در اوایل قرن بیستم نوشته شده است. این اثر رابطهٔ پیچیدهٔ میان رفتار انسانی، اصول اخلاقی و محیطهای اجتماعی را بررسی میکند و بر این نکته تأکید دارد که عادتها چگونه رفتار فردی و اجتماعی را شکل میدهند. پرداختن دیویی به مفهوم عادت بهعنوان عنصری محوری در تعامل انسانی، زمینه را برای بررسی عمیقتر پیوند اخلاق با طبیعت انسانی و شرایط اجتماعی فراهم میکند. آغاز اثر دیویی این دیدگاه را مطرح میسازد که نگرشهای سنتی اخلاقی اغلب با بدگمانی به طبیعت انسانی مینگرند و در نتیجه، میان اخلاق و واقعیتهای رفتار انسانی گسست ایجاد میشود. او آسیبشناختیکردن تاریخیِ طبیعت انسانی از سوی اخلاقگرایان را نقد میکند و بررسی میکند که ساختارهای اجتماعی چگونه بر کنشهای فردی تأثیر میگذارند. دیویی استدلال میکند که فهم عادتها ــ که ترکیبی از تکانهها و هوشاند ــ برای رویکردی واقعبینانهتر به روانشناسی اجتماعی ضروری است و بر آن است که اصول اخلاقی باید بهجای آرمانهای انتزاعی، بر مطالعهٔ تجربی طبیعت انسانی و شرایط اجتماعی استوار باشند. او از خلال این بررسی، چارچوبی یکپارچهتر و عملیتر برای بحث دربارهٔ اخلاق در زمینهٔ رفتار انسانی پیشنهاد میکند.