„Discours par Maximilien Robespierre — 5 Fevrier 1791-11 Janvier 1792” Robespierre’a to zbiór mów politycznych napisany pod koniec XVIII wieku. Dzieło obejmuje kilka mów wygłoszonych przez Robespierre’a, wpływową postać Rewolucji Francuskiej, poruszających kluczowe tematy, takie jak prawa obywatelskie, system sądowniczy i wolność prasy. Książka stanowi istotne świadectwo historyczne, które oddaje żarliwe orędownictwo Robespierre’a na rzecz sprawiedliwości i swobód obywatelskich, odzwierciedlając burzliwego ducha narodu poszukującego demokracji i równości. Początek tego zbioru przedstawia stanowisko Robespierre’a wobec istniejących propozycji reorganizacji ław przysięgłych i systemu sądowniczego. Krytykuje proponowane rozwiązania jako wadliwe i potencjalnie niesprawiedliwe, argumentując za koniecznością obywatelskich ław przysięgłych, które byłyby sprawiedliwe i reprezentatywne. Podkreśla znaczenie autentycznego udziału obywateli w sprawach sądowych i stawia się w roli czujnego obrońcy praw ludu. Robespierre ostrzega przed niebezpieczeństwami scentralizowanej władzy sądowniczej i wyraża przekonanie, że instytucja sądownicza powinna odzwierciedlać wartości wolności i sprawiedliwości tkwiące w duchu rewolucyjnym. Ta pierwsza mowa kładzie podwaliny pod jego późniejsze wywody, odsłaniając jego pogląd na fundamentalne zasady, które powinny rządzić wymiarem sprawiedliwości w wolnym społeczeństwie.