Ioannis Psicharisning «Ρόδα και Μήλα, Τόμος Α'» asari, ehtimol, XX asr boshlarida yozilgan insholar to‘plamidir. Kitob yunon tilining evolyutsiyasiga bag‘ishlanib, turli lingvistik uslublar o‘rtasidagi farqlarni va ulardan foydalanishning madaniy o‘zlik uchun oqibatlarini o‘rganadi. Ushbu munozaralar orqali u san’at, go‘zallik va shaxsiy ifodaning kengroq mavzulariga murojaat qiladi. Ushbu jild boshida muallif bog‘ bo‘ylab ramziy sayr haqida fikr yuritib, atirgullar va olmalarni mos ravishda xayolot hamda ilmiy tafakkur timsoli sifatida qarama-qarshi qo‘yadi. U Yunonistonning lingvistik manzarasi haqidagi munozarani boshlab, til ehtiros bilan bahs qilingan davrni yodga oladi. Psixaris «yarim til» deb ataladigan hodisani va uning oqibatlarini tanqid qilib, tilda yunon o‘zligining haqiqiy aks-sadosi yo‘qligidan afsuslanadi. U xalq bilan hamohang bo‘ladigan haqiqiy va jonli til zarurligini ta’kidlaydi; bu til aholining kundalik tajribasiga mos kelmaydigan, o‘qimishli tilning sun’iy konstruksiyalariga qarama-qarshi qo‘yiladi.