„Budzenie duszy” autorstwa Muhammada ibn ‘Abd al-Malika Ibn Tufayla to filozoficzny romans napisany w XII wieku. Opowieść rozgrywa się w życiu Hayya ibn Yokdhana, chłopca, który tajemniczo zostaje porzucony na bezludnym wyspie, gdzie dorasta i przeżywa w samotności, pielęgnowając w sobie naturalną chęć do poznania i zrozumienia rzeczywistości. Podczas swojego rozwoju Hayy stawia się przed egzistencjalnymi pytaniami dotyczącymi natury, boskości i istoty duszy, dokonując przy tym głębokich filozoficznych odkryć. Na początku historii poznajemy Hayya ibn Yokdhana – syna księżniczki, który zostaje porzucony po urodzeniu i znajduje pociechę w opiece matki na bezludnym wyspie. Wraz z dojrzewaniem staje się coraz świadomy otaczającego go świata, tworzy narzędzia niezbędne do przetrwania i angażuje się w samorefleksję. Motyw samotności skłania go do rozmyślań nad głębokimi filozoficznymi koncepcjami, takimi jak stworzenie, istnienie i natura boskości, poprzez obserwację i introspekcję. Jego droga obejmuje zarówno fizyczne aspekty życia, jak i metafizyczne pytania dotyczące duszy, czym zakłada podstawę dla filozoficznej dyskusji, która w późniejszym momencie, po spotkaniu z Asalem, łączy jego spojrzenia z religijnymi nauczaniami, które ten reprezentuje.