„Historia malarstwa we Włoszech, tom 2 (z 6)” autorstwa Luigiego Lanziego to dzieło historyczne, najprawdopodobniej napisane na początku XIX wieku. Ten tom skupia się na rozwoju malarstwa we Włoszech od okresu renesansu do końca XVIII stulecia, z szczególnym uwzględnieniem szkół malarskich w Rzymie i Neapoli. Tekst dokładnie analizuje różne artystyczne tendencje oraz indywidualnych twórców, prezentując kontekst kulturowy i historyczny w którym działali. Na początku tomu Lanzi zajmuje się kontrowersyjnym zagadnieniem dotyczącym rzymskiej szkoły malarskiej, rozpatrując jej legitymację w porównaniu z innymi słynnymi szkolami, takimi jak florencką i Wenecjanską. Omawia również pochodzenie i wkład wybitnych artystów, np. Raffaella, podkreślając, jak rzymska szkoła, mimo mniejszej liczby uczonych, stworzyła wpływowy styl charakteryzujący się głębokim oddaniem klasycznej starożytności. Lanzi przygotowuje takie podstawy dla dogłębnego analizowania historii rozwoju sztuki we Włoszech, cytując różnych artystów, zasady sztuki oraz ich dziedzictwo, a także dając szerokий kontekst do zrozumienia tego procesu.