«لاسزدنها» اثر هنریکه دِ واسکونسلوس، مجموعهای از داستانهای کوتاه است که در اوایل قرن بیستم نوشته شدهاند. این اثر مضامینی چون عشق، لاسزدن و تعاملات اجتماعی را بررسی میکند و به زندگی شخصیتهای گوناگونی میپردازد که در مسیر عشق و روابط عاطفی گام برمیدارند. داستانها احتمالاً طیفی از گفتوگوهای طنزآمیز و تأثیرگذار میان عاشقان و آشنایان را دربر میگیرند و ظرافتهای احساسات انسانی را به تصویر میکشند. در آغاز مجموعه، با محیطی آشنا میشویم که به مدرسهای برای لاسزدن شباهت دارد؛ جایی که استادی به شاگردی سادهدل به نام ماریا دو کارمو آموزش میدهد. او میخواهد هنر لاسزدن را بیاموزد تا بتواند در زندگی تازهاش در لیسبون راه خود را پیدا کند. استاد فردی دانا اما تا حدی بدبین به تصویر کشیده میشود که شاگردش را با ظرایف انتظارات اجتماعی و فنون لاسزدن آشنا میکند. گفتوگوی آنها آمیزهای از فرهیختگی و طنز را آشکار میسازد؛ هنگامی که درباره ظاهر، گفتوگو و ماهیت دیدارهای عاشقانه بحث میکنند و بدین ترتیب، زمینه را برای بررسی پویاییهای میانفردی در سراسر داستانها فراهم میآورند.