«Кант і Гётэ» Георга Зімеля — філасофскі трактат, напісаны ў пачатку XX стагоддзя. У гэтай працы даследуюцца адрозныя светапогляды і філасофскія канцэпцыі Імануіла Канта і Ёгана Вольфганга фон Гётэ, а таксама глыбока разглядаецца іх уклад у заходнюю думку і культурную ідэнтычнасць. У тэксце закранаюцца такія тэмы, як прырода існавання, успрыманне, мараль і суадносіны паміж суб’ектыўным досведам і аб’ектыўнай рэальнасцю. У пачатку кнігі прадстаўлены фундаментальны дуалізм паміж суб’ектыўнай і аб’ектыўнай сферамі, а таксама важнасць разумення гэтага адрознення. Зімель разважае пра тое, як філасофія Канта ўяўляе сабой вяршыню суб’ектывізму, падкрэсліваючы ролю «я» ў фарміраванні нашага ўспрымання свету, адначасова захоўваючы значнасць знешняй рэальнасці. У супрацьлегласць гэтаму падыход Гётэ засяроджваецца на выяўленні адзінства паміж чалавечым досведам і прыродным светам, прапануючы больш цэласны погляд, які аб’ядноўвае ўнутраныя і знешнія аспекты існавання. Гэта стварае аснову для параўнання іх філасофскіх метадаў і поглядаў, раскрываючы насычаны дыялог паміж дзвюма выдатнымі постацямі нямецкай інтэлектуальнай гісторыі.