«Fame Usurpate» اثر ویتوریو ایمبریانی مجموعهای از پژوهشهای انتقادی است که در اواخر قرن نوزدهم نوشته شدهاند. این اثر از چهار جستار اصلی تشکیل شده است که به موضوعات ادبیات، شهرت و صداقت هنری میپردازند و بیانگر بیزاری ایمبریانی از سطحینگری در شعر و نقد او از چهرههای ادبی همعصرش هستند. عنوان اثر بر مفهوم شهرتِ بهعاریتگرفتهشده و پیامدهای اعتبارهای توخالی دلالت دارد. آغاز «Fame Usurpate» انگیزههای نویسنده را برای انتشار دوباره پژوهشهای انتقادیاش معرفی میکند؛ انگیزههایی که با دفاعی استوار از کیفیت ادبی در برابر تحسین عمومیِ حاصل از تظاهر و میانمایگی مشخص میشوند. ایمبریانی از چشمانداز سیاسی و ادبی ایتالیا، که در آن اعتبارهای مصنوعی استعداد اصیل هنری را تحتالشعاع قرار میدهند، ابراز نارضایتی میکند. او در نقدهایش، بهویژه درباره شاعر، آلئاردو آلئاردی، اشتیاقی پرشور برای رنسانسِ اعتبار فرهنگی ایتالیا بیان میکند و استقلال فکری و پایبندی به شایستگی واقعی هنری را ترویج میدهد. ایمبریانی از طریق این نقدها، در برابر آنچه خرسندیِ خودپسندانهٔ معاصرانش میداند، لحنی جدی و صمیمانه ایجاد میکند و نقدی صریح از برخورد سطحی با هنر و ادبیات، که در زمانهٔ او رواج داشت، ارائه میدهد.